Julija Igonjina je muzičko školovanje započela u šestoj godini, potom bila student Muzičkog konzervatorijuma “Glinka” u Minsku, a od 1997. Moskovskog državnog konzervatorijuma “Čajkovski” gde je diplomirala u klasi prof. Eduarda Grača. Učestvovala je i u majstorskim klasama Šloma Minca. Osvojila je nekoliko prvih nagrada na uglednim međunarodnim violinskim takmičenjima (Sion-Vale u Švajcarskoj, 2002, Zahar Bron u Novosibirsku, 1998), zatim glavne nagrade na takmičenju Aleksandar Tansman u Lođu u Poljskoj, 2002, te na takmičenju Valsesia muzika u Italiji, 2005. Mlada umjetnica je debitovala kao solistkinja s orkestrom već u četrnaestoj godini, nastupivši s Državnim simfonijskim orkestrom iz Bjelorusije. Od tada je svirala s mnogim ansamblima, uključujući i Državni  akademski simfonijski orkestar Rusije, Simfonijski orkestar Novosibirska, Ukrajinski nacionalni orkestar, Kamerni orkestar “Franc List”, Moskovski kamerni orkestar, Simfonijski orkestar Haife, a vrijednu saradnju ostvaruje i s izvanrednim, legendarnim violinistima Eduardom Gračom i Šlomo Mincom i mnogim drugim velikanima violinske umjetnosti. Učestvovala je na najprestižnijim muzičkim događajima u svijetu, svirala u Velikoj sali Moskovskog konzervatorijuma “Čajkovski”, Viktorija holu u Ženevi, Dvorani “Lisinski” u Zagrebu,  Sanktpeterburškom filharmonijskom društvu, te bila uspješan koncertant na brojnim festivalima u Francuskoj, Švajcarskoj, Turskoj, Ukrajini, “Ruskoj zimi” u Moskvi, Vijetnamu, Makedoniji, Hrvatskoj, Srbiji i Kipru. Igonjina pokazuje veliku ljubav prema kamernoj muzici. Od 2006. godine svira prvu violinu u Novom ruskom kvartetu. Koristi stari majstorski instrument “Vinčenco Panormo”, vlasništvo Ruske državne kolekcije. O njenom muziciranju svjedoče i pohvalne riječi kritike, između ostalih i ove, objavljene u dnevniku Le Nouvelliste posle takmičenja u  Sionu:”...Romantičarska impulsivnost, ljepota tona i sloboda izvođenja, paralelno s visokim profesionalizmom, kvaliteti su koji krase interpretacije mlade violinistkinje, koja je osvojila zasluženo priznanje i oduševljene aplauze publike...”